Gent-Dampoort.

Ik rol mijn sigaret in een puntje. Mensen leiden daaruit af dat ik ook joints rol. Daar hebben ze gelijk in maar ik rol in een puntje omdat ik geen tabak lust. Ik rook. Eten is voor later. Het puntje kan tussen mijn tanden en de sigaret kleeft aan mijn lippen. Ik rook en ruik naar citroen. Straks pulk ik het restje van de sigaret van mijn lippen en van mijn tanden. Geen tabak in mijn mond.

Ik ben 37 en ik haat mijn leven.
- Allemaal samen? Dat is dan een, twee, drie, vier, vijf, jij ook? Zes. Juist drie euro.
- Ja, vijftig cent per persoon. Vooraf te betalen, ja.

De radio speelt reclame. Te veel op een dag. Ik wou dat ik doof was, kreeg ik misschien een uitkering en zat ik hier niet. Maar ik hoor erg goed. Balen.
- Hela juffrouw, eerst betalen!

Het is vijf uur en het wordt druk. Iedereen moet pissen. Vertragingen aan mijn WC. Ik schrijf de wachttijden met rood krijt op een bord. (Wachttijd: 11 minuten).
- Ga dan bij de buren, trut!

Vanavond ga ik dood. Ik rol mijn sigaret en mik een rochel in de WC. Doorspoelen en de brilrand afvegen. Ik spuit wat citroenfris in het rond. Een propere WC maar nooit fooien; c’est la vie.

Minnepijn. – 11 september 2010

In dromen zonder slaap
krijst mijn silhouette jouw naam.
Mijn mond en mijn lijf
zijn gegijzeld en verstomd
en vormen enkel nog
jouw naam.

Ik ben een lege zonsondergang.
Laat me vervagen
tot de bittere duisternis.
Ik ben moe,
ik kan duizend keer niet meer.

Maar wat weet jij?
Excuses zonder verwijten,
woorden zonder catharsis.

Dit is.

Ik wacht.

Het gal van de tijd kotst mij onder.
Hele woorden komen niet.

Jouw handen liggen op mijn hoofd
en onder mijn lichaam,
en rond mijn tong.

Stil.
Stil maar.
Geef het wat tijd.

Jij bent tijd geworden.

Verlangen.

Ik krap de korsten van mijn zinnen.
Niet dat ik ze ooit geschreven heb,
maar ze jeuken.

Ik scheur het vel van mijn woorden,
zoals stinkende plukken haar
uit een prijsbeest.

De taal is toch verdoofd,
en doof, koppig met oordoppen,
ze luistert niet meer.

Ik wil meer, ik wil minder.
Ik wil de leegte
van een oude trein en mij,
alleen door de nacht.
Zoals nu,
overal tussen nergens en ergens,
zo wil ik zijn.

Kaal zijn, puur zijn,
anders zijn, niet zijn.
Niet zo zijn.
Nooit tussen nergens en ergens,
maar altijd hier,
in mijn hoofd.
Altijd,
bij jou.

L.

Jij was er plots.
Als een waterval in mijn vallei,
Bescheiden en prachtig.
En jouw rivier kabbelde
door mijn landschap op de klanken
van het zachte akkoord uit dat ene lied over verliefd zijn.

Nu ben je er.
in mijn zijn stroomt jouw rivier
gestaag en rustig,
en vol overtuiging.
Jij zuivert me en brengt me tot leven,
zoals een vallei met een waterval
die in haar buik de vlinders laat dansen.

Mnemosyne.

Het verre Griekenland speelt in mijn hoofd.
En de herinnering liet zachtjes mijn lippen in jouw hals vallen. Aarzelend en onzeker, wachtend op inspiratie voor de juiste dans van lichaam en woord.  Ik zocht kunst om jou te strelen, mijn mond om de jouwe te leggen en je langzaam te ontdekken. Spreek.
“Ik wil je wel dragen. Tot het einde. En daarna laat ik je los. Zweef maar, mijn treurige geliefde, want de menigte aan de oppervlakte zou je verscheuren.”
Toen stopten we de tijd in bed en gingen we slapen. Geruisloos jouw naakte lichaam tegen mijn koude voeten en mijn wimpers in je haar. Zorgeloos gelukkig.
Tot het einde. Nu. Hier zoek ik kunst om te vergeten, om even dat moment van mijn herinneringen te krabben, tot de pijn zich terugtrekt. Daarna zal ik het portret van gisteren op de schouw plaatsen.

Mnemosyne (Greek Mνημοσύνη, pronounced /nɪˈmɒzɪni/ or /nɪˈmɒsəni/) (sometimes confused with Mneme or compared with Memoria) was the personification of memory in Greek mythology. This titaness was the daughter of Gaia and Uranus and the mother of the Muses by Zeus.

In Hesiod‘s Theogony, kings and poets receive their powers of authoritative speech from their possession of Mnemosyne and their special relationship with the Muses.

Zeus and Mnemosyne slept together for nine consecutive nights and thereby created the nine Muses. Mnemosyne also presided over a pool^[2] in Hades, counterpart to the river Lethe, according to a series of 4th century BC Greek funerary inscriptions in dactylic hexameter. Dead souls drank from Lethe so they would not remember their past lives when reincarnated. Initiates were encouraged to drink from the river Mnemosyne when they died, instead of Lethe.

Dit is leven.

Het bruist in mij. Als de kiem van een idee dat nog geboren moet worden. De jonge bohemiens zingen hun lied en drinken bittere wijn. De plankenvloer is hun podium, de schetsen op de muur de bourgeoisie. Met hoge hoeden en misprijzende blik, kijken zij verwonderd naar de immense vrijheid van dat andere individu – wellicht voelen zij heel even het scherpe mes  van zelfmedelijden, de drang om de ketenen van zich af te gooien, en van de muur te komen, en te zingen en te drinken, met hen die al lang niet meer geloven in de kracht van kapitaal.
Onze bohemiens prijzen nu hun God, uitbundig en beneveld, met grote gebaren en luide stem. “Het Niets heeft de allerhoogste waarde, omdat het geen concurrent nodig heeft om te kunnen bestaan. Het is onmenselijk, omdat het onbreekbaar is, onverdeelbaar, zonder conflict.”
“En het Alles? Het Niets verbleekt bij haar schoonheid, haar absurde kracht. Het Alles bezit de mens en ze eist van hem de grootste inspanning. Zij kan hem niet bevatten, net zoals mensen elkaar niet kunnen bevatten. Het alles is chaos.”
“Juist het Niets is absurd en vraagt het absolute alles van de mens. Daarin ligt haar ultieme zijn. Omdat ze niet is. En omdat een mens niet kan aanvaarden dat er niets is.”
En wij liggen het bed er naast, geduldig wachtend in elkaars lichaam.  En je weet dat dit onvervangbaar is. Even Altijd vergeten en mij ruiken. Ik lach om de dansende kuiltjes op jouw gezicht. Jouw woorden adem ik in als een catharsis.Alsof een nieuwe hemel zich aanreikt.
Een geboorte van een nieuwe morgen kondigt zich aan, maar wij krassen haar nog even uit. We houden het nieuwe nu in de palm van onze liefde vast.

Geschiedenis

Ik verdrink in dagen van daden met dubieus belang.
En Tijd vecht om vakjes in het rode anti-boek
waar vrijheid een woord wordt voor de toekomst
en waar ik – de piraat met het potlood
grijze strepen trek onder het verleden.

De grote missie, het plastieken goud
heeft mijn vrijheidsschreeuw verkruimeld
tot stille angsttranen in de nacht.

Uren in de avond.

Met mijn blote voeten op het hete asfalt, dwing ik mezelf te vergeten. Iedere aanraking met de wereld moet mij dwingen niet te vervagen. Alsof het voelen dat ik nog fysiek aanwezig ben, mij kan redden. Misschien vind je dit een idiote redenering maar dat kan mij weinig schelen.
Bij het vallen van de avond trek ik de stad in. Nog even de kleuren absorberend, geef mijzelf over aan schalkse uitspraken van de spelende kinderen. En dan antwoord ik geanimeerd. Dat ik hun fiets niet zal stelen, bijvoorbeeld. Van mensen zonder schoenen kijken ze al lang niet meer op, deze stadskinderen uit de armoedige wijken.
Bij ieder stap hoop ik een inspiratiebron te ontdekken. Literair gezien zou het misschien van weinig talent getuigen moest ik nu schrijven enkel glasscherven en scherpe steentjes te vinden. Maar bij deze staat het er toch en blink ik uit in amateurisme – nog zo’n mooie. Moet je lachen? Je weet wel hoe het is. De momenten waarop de intense innerlijke leegte je dwingt te schrijven maar de knipperende cursor niet meer lijkt te bewegen, je vingers verstijfd zijn van weemoed en melancholie en zelfmedelijden de zinnen verkrampt. Zo is het al maanden.
Ik zoek ideeën, zwervend door de stad en gebeten door eindeloosheid. Als mijn koude voeten mij uiteindelijk aansporen een tram te vinden naar mijn kamer, blijf ik achter. Bedeesd en leeg en mensenschuw. Ze kunnen mij niet helpen.
Zou het kunnen dat ik me eenzaam voel? – Je weet dat ik op je wacht.

Naar Stijn Streuvels.

Ik vaar op oude rivieren
die verdwijnen in de mist
en zweven op hun water.

Stroming en riemen
zingen de cadans van mijn gedachten.

De doom van dit desolaat landschap
streelt liefdevol zijn lijk.

Steeds verder drijft mijn sloep
naar de illusies van de moderniteit.