Verlangen.

Ik krap de korsten van mijn zinnen.
Niet dat ik ze ooit geschreven heb,
maar ze jeuken.

Ik scheur het vel van mijn woorden,
zoals stinkende plukken haar
uit een prijsbeest.

De taal is toch verdoofd,
en doof, koppig met oordoppen,
ze luistert niet meer.

Ik wil meer, ik wil minder.
Ik wil de leegte
van een oude trein en mij,
alleen door de nacht.
Zoals nu,
overal tussen nergens en ergens,
zo wil ik zijn.

Kaal zijn, puur zijn,
anders zijn, niet zijn.
Niet zo zijn.
Nooit tussen nergens en ergens,
maar altijd hier,
in mijn hoofd.
Altijd,
bij jou.